Bir Çocuk Geçti İçimden
Bir başak tanesinde arıyorum şimdilerde çocukluğumdan kalma o huzuru. Neydi sahi huzur.?
Huzur deyince başlarız saymaya hepimiz; anne, baba, aşk, aile, para... Daha neler neler. Oysa huzur deyince harman sıcağında ki buğday kokusu çalınır burnuma... Alabildiğince sıcak, alabildiğince kavurucu. Hani o kemiklerine kadar ısıtan, belinden terler akıtan cinsden...
Aydınlık fakat uçsuz bucaksız tarlalar. O kadar peş peşe, o kadar sonsuz.. Sanki dünya bundan ibaret ve ben o gökteki kavruk güneşin altında bir başak tanesi gibi...
Huzur...Topraktı, buğdaydı hatta ilk sıcağı ile mest etmeye kâfi ekmek kokusuydu. Sessizlik ve bir o kadar da kuş cıvıltılarıydı ve hatta çocuk kahkahalarıydı. Ve babam... Ekmek kokan, emek kokan babamdı. Harman yerinde savururken rüzgara karşı sap samanları, kollarındaki o gücün bana verdiği güvendi. Sanki babam olmasa tüm o işler bitmeyecek sanki dünya sıcaktan eriyecek gibiydi. Ve yinede güneşten kavrulmuş teninin kokusunu bile içime içime çekişimdi. Erken büyüdük, erken açıldık hayat denilen koşuşturmaya. Derken kapattık güzel günlere gözlerimizi. Halbuki güzel bakmayı unutmamalı insan. Yalın görmeli güzeli; anlamalı, dokunmalı, yaşamalı ve yaşatmalı...
Ve çocuk gözlerle bakmalı dünyaya. Büyüyünce unutuyoruz şu koca dünyada bir başak tanesi olduğumuzu. Halbuki hatırlasak, halbuki bir hatırlasak.!
Şimdi sıra sende sevgili okur, şayet görüyorsan bu cümleleri bizimle de aşağıda paylaşır mısın? Huzur denilince gözlerine hangi buğulu hatıra konuyor.?
Huzurla kal...

Evet seninde söylediğin gibi sevgili dostum huzur çocukluktu , çocuk kalabilmekti.Çocuk gibi masumca sonsuz hayaller kurabilmekti.Ve hiç beklentisiz sevebilmekti herşeyi.Huzur arefe gecesinde ki heyecandı, bayram sabahında ki o mutluluktu. Kısaca sevgili can dostum; huzur benim için sendin, senin için bendim . İçimizdeki huzuru asla kaybetmemek ümidiyle ... sağlıcakla kalın.
YanıtlaSilHuzur arafe gecesinde bayram sabahı giymek için aldığımız ayakkabı ile aynı yatakta uyumak idi..
SilHuzur cama çarpan yağmurdu, yağmurla şahlanan topraktı... Toprağını ekip, gözünü göğe diken babamın yağmur neşesiydi... Huzur mum ışığında gölgeler kovalamaktı... şimdilerdeyse; yaşamak ve başkasının sebebi olmamak için çaba verdiğimiz şu zor günlede tekrar huzura kavuşmak dileğiyle.
YanıtlaSilHuzur elektriklerin olmadığı gecelerde sobanın alevlerinin tavana yansırken titreştiği gölgeler idi. Huzur, o gecelerde kış seslerinin uğultusunu bastıran babaannemin masal anlatısıydı. Huzur, sabah ezanı ile nenemin sesinin tekbir seslerine karışması idi..
SilGerçek huzur nedir biliyor musun muhabbeti güzel insan huzur günün 5 vaktinde Yüce ALLAH'I zikretmektir. rabbini zikredersen eğer onun veremeyeceği hiç birşey yoktur ALLAHA EMANET OLUN muhabbeti güzel insan
YanıtlaSil''Kalpler ancak Allah'ı zikretmekle mutmain olur''
SilHuzur sadelikten gelir.
YanıtlaSilEski zamanlardan, veyahut eskimeyen güzel zamanlardan.. Bir bayram sabahıdır huzur.
Yeri gelir sadece bir sade kahvaltıdır bazen.. Huzuru öyle çok uzaklarda aramaya gerek yoktur. Huzur içtedir içten gelen her duygudur.! Bazen yağmur sonrası toprak kokusu bazen de yaz mevsiminde sokak sokak simit satan çocuklardan simit almaktır mesela.. Çok uzak değildir. 🌼
Ne güzel huzur sebepleriniz var sizin. Okudukça çiçekler açıyor gönlümde ☺️
SilHuzur, bir yer yatağında üşümemek için annene sıkı sarılman, topraktan pasta yapıp üzerine mum koyman, bez bebeğini yastıkta sallaman ve çocukluktaki güzel anılarındır.
YanıtlaSilTopraktan pasta yapmak.. Ne güzel günlerdi. Şimdilerde o tadı bilen çocuk pek azdır şehirlerleşmeye betonlaşmaya bağlı olarak. Katkı maddelerindn elde edilen oyun hamurları ile o hazzı huzuru bulmaya çalışıyorlar bizim çocukken topraktaki doğallıktan bulduğumuzu..
SilO zaman huzur 90'larda çocuk olmaktı diyelim mi?