Sıcak Pide Fırında! Sıraya Geçin!
Ramazan ayının girmesiyle birlikte ilk akla gelen kuşkusuz dumanı üstünde pideler olacaktır. Küçükken hepimizin muhakkak fırında pide sırası beklediği olmuştur. Hatta eve gidinceye kadar ellerimiz yana yana bir de köşesinden tırtıkladık mı işte o zaman çocuk dünyasında değmeyin Ramazan keyfine. Peki pide kültürü nedir, nereden gelme diye hiç merak ettiğin oldu mu? Cevabın evet ise buyur bakalım buram buram pide kokan muhabbete.
Dünyada Pide Kültürü
Pide Türk mutfağında olduğu gibi Orta Doğu mutfağında da bir ekmek çeşitlerinden biri imiş. Yabancı ülkelerinin de pideye en yakın lezzet olarak adlandırılan "pita" olarak bilinen ekmekleri vardır. Yunanistan'a geçmesi ise Mısır'da fazla ekmeklerin ihraç edilmesiyle ekmek ile tanışmışlardır. Oradan Roma'ya, Roma'dan da Avrupa'ya yayılmaya başlamıştır.
İstanbul'da Pide Kültürü
İstanbul'da ise pide kültürü 15. ve 16. yüzyılda gelişmeye başlamıştır. Osmanlı döneminde pide ve ekmekler Topkapı sarayı'nda has fırın adı verilen bölümde pişirilirdi. Hatta bu dönemde öyle önemli idi ki Ramazan ayında halk özel pide yaptırmak için fırın kapısında saatlerce sıraya girip iftarı geç yaptıkları bile söylenmektedir. Bu dönem için Evliya Çelebi bile seyahatnamesinde en iyi ekmeğin Galata ve Tophane fırınlarında yapıldığını söylemiştir.
Pidelerin Üzerine "Şifa" Sürülerek Fırına Verilir
Pidenin üzerine sürülen şifa, un ve su karışımından oluşan bir tür yumurta görevi üstlenen sıvıdır. Fakat yumurta sürüldüğü zaman şifa sürülmez idi. Şifa sürülmesinin nedeni ise pidenin kuru çıkmaması içindir.
Sıcacık pideli Ramazanlar diliyorum..

Yüreğine sağlık DOST:)
YanıtlaSilTeşekkür ederim dostum eksik olmasın yorumların ; )
SilMiss gibi pide koktu buralar
YanıtlaSil😊
SilToprağına yağmur konmuş köyümün ıslanmış tezek kokuları ve ezan sesi beklerken suskun bekleyişlerimiz geçti gönlümden...
YanıtlaSilSuskun bekleyişlerimız...
SilSusuzluktan kavrulmuş dilimizin suskunluğu mu yoksa yanık yanık kokan yüreğimizin mi?
Küçük bir çocuğun yüreği nasıl yanık kokar ki... Ama o suskunluk sofradaki aç midelerin yarattığı öfkeye olan korkuydu... hâlbuki nasıl huzur dolu bir ay... Çocuk sevindirmeli... sabrını sınayan çocuklara gülümseyebilmeli üstadım. büyüdük... Ne yazık...
SilBana çocukluğumu hatırlatıyor bu cümlelerin çıktığı yürek.
SilRamazanın huzurunu, her şeye rağmen telaşla iftar ve sahur hazırlığı içinde olan anneciğimden bilirdik. Ne bir önemini anlatan olurdu , ne de sabrını sınadığımız acıkmış olan babamızın baba olma kokusunu.. Başkasının babam olduğu hayali ile uyur uyanırdım. Benim uyurken ki masalım babamın başkasının olduğu hayali idi.. Bazen de iftar sofralarında kavgalar ile orucunu açardı anneciğim . Ve yorgun bedenini kimi zaman sofranın kenarında salıverir uyuya kalırdı. Ve biz kardeşlerimizi ile o kocaman tepsiyi mutfağa taşımak ile uğraşırken onu bile oyuna çevirir karnımıza gülmekten kramplar gire gire toplayıverirdik iftardan arda kalanları..
Ne yazık ki büyüdük.. Belki de iyiki büyüdük...
Çocukluk... ne masum şey halbuki çocukluk... hiç bir öfkeyi haketmeyecek kadar masum... yaşamla, dünyayla özdeşleştirdiği annesinin gözyaşlarında boğulacak kadar kırılgan; onun titreyen, korkan sesini yüreğinde taşıyamayacak kadar küçük... Ne acı o naif ruhlara kırık cam parçaları serpen babalara... iyiki büyüdük üstad... şimdi nasırlaşmış yüreklerimize sevgiyi kondurmak zamanıdır... seve seve, sevile sevile iyileşmek zamanıdır... dilerim o sıcak pidenin çocukluğunuz da verdiği o derin hazza, huzura bu gün sofralarınızda kavuşursunuz..
SilDilerim kavuşuruz, dilerim Ramazan'ın huzuruna tum çocuklar kavuşur. O halde iftara ellerimizi şöyle açıp yönelelim bizi bizden en iyi bilene, Dünya'daki tüm çocuklar her daim gülsün diye..
Silİnsan bazen hiç tanımadığı birinden,yüreğindeki yaralara melhem olmasını beklerken buluyor kendini..insan işte hep bir şeyleri bekler..umud eder..
SilBeklemek...
SilHep beklemiyor muyuz zaten. Gideni bekleriz, geleni bekleriz, susmayı bekleriz.
Hep bir beklenti içinde kırık hayatlarımıza umut ekledik ve bekledik..